Het Langtang Children Home in Kathmandu, Nepal
In 2005, tijdens haar 2e verblijf als vrijwilligster in Nepal, werd Marloes Twilt (1983) geconfronteerd met de problemen rond een weeshuis dat i.v.m. mishandelingen, erbarmelijke leefomstandigheden, schulden enz. gedwongen werd haar poorten te sluiten.
Zij had dit weeshuis al eens in december 2004 bezocht en toen alle kinderen van kleding voorzien.
Toen de hulpvraag Marloes bereikte, heeft ze een splinternieuw huis gehuurd en volledig ingericht om 20 kinderen in de leeftijd van 4-12 jaar een echt tehuis aan te bieden. Kinderen werden medisch gecontroleerd en behandeld, ontluisd, ontwormd en aangekleed. Situatie was zo slecht dat slechts groepjes van 5 kinderen tegelijkertijd geaccepteerd konden worden. De eerste groep kinderen arriveerde op 27 oktober 2005.
Nepal is een schitterend land, maar behoort tot de armste landen ter wereld en bovendien is het land ruim 10 jaar geteisterd door conflicten met de Maoïsten met als gevolg meer dan 13.000 doden en vele kinderen die op straat in de hoofdstad Kathmandu proberen te overleven. Deze kinderen hebben geen rechten, niet op onderdak, medische verzorging, opleiding enz. en Nepal is te arm om ook maar iets voor deze probleemkinderen te kunnen doen. Alle 20 kinderen volgden binnen enkele dagen na aankomst dagonderwijs.
Het schoolhoofd en zijn vrouw wonen in het tehuis en fungeren als “vader en moeder”. Er zijn 3 medewerksters die in teamverband, 7 dagen per week, van ’s morgens 6 uur tot ’s avonds 7 uur aanwezig zijn voor het verrichten van alle huishoudelijke taken en maaltijdbereiding. Alle kinderen worden dus door Nepalezen, in de Nepalese taal en rekening houdende met cultuur, religie, tradities en de rechten van het kind opgevoed, opgeleid en begeleid. Wij maken geen enkel onderscheid, alle kinderen zijn voor ons volkomen gelijk en allen hebben exact dezelfde rechten en mogelijkheden, nu en in de toekomst.
Wij hebben ons gecommitteerd om alle kinderen vervolg- dan wel beroepsonderwijs aan te bieden, uiteraard afhankelijk van de individuele mogelijkheden, zodat zij later als volwaardig lid van de Nepalese maatschappij hun eigen toekomst kunnen opbouwen.
Het tehuis is voor de volle 100% afhankelijk van donaties. Uitgezonderd bankkosten en jaarlijkse contributie Kamer van Koophandel worden alle overige kosten, inclusief alle reis- en verblijfkosten volledig uit eigen middelen betaald.